روزنامه‌نگارها دست‌ها را بالا داده‌اند؟

گاهی به نظرم می‌رسد ما روزنامه‌نگارها این‌قدر به سوژه و فرم ارزش می‌دهیم که محتوا را فراموش می‌کنیم؛ مصداق آفتابه و لگن می‌شویم. مجله 24 به نظر من یکی از بهترین مجله‌های هنری و سینمایی حال حاضر است؛ هم نویسنده‌ها و تحریریه فاخری دارد، هم فرم و گرافیک قوی‌ای دارد و هم با سوژه‌پردازی‌های به‌موقع و جذاب مخاطب را دنبال خودش می‌کشد.

تحریریه 24، در شماره 47 خود به بهانه فیلم «سربه مهر» به سراغ حمید نعمت‌الله (فیلمنامه‌نویس)، هادی مقدم‌دوست (کارگردان و فیلمنامه‌نویس) و لیلا حاتمی (بازیگر نقش اول) فیلم رفته‌اند. بچه‌های 24 از نعمت‌الله و مقدم‌دوست خواسته‌اند تا گفتگویی با لیلا حاتمی انجام دهند؛ ایده جالبی

است اما ... اول قسمتی از مطلب را بخوانید تا بعد کلامم را ادامه دهم؛ متن مصاحبه 5 صفحه مجله را به خودش اختصاص داده. در میانه صفحه دوم و بعد از اینکه هر سه نفر در حال صحبت در مورد «دختر فیلم» هستند که ناگهان

 نعمت‌الله: دیگه درباره‌ی چی صحبت کنیم؟

حاتمی: گفت‌وگو کردن سخته‌ها. بی‌خود نیست خیلی وقتا مصاحبه‌گرا سئوالاتشون تکراریه.

نعمت‌الله: درباره‌ی خجالت حرف بزنیم.

مقدم‌دوست: آره! این یه درون‌مایه‌ی اصلی تو این فیلمه. اصولا نظریه‌ی شما در درباره‌ی خجالت چیه؟

حاتمی: آدم وقتی احساس می‌کنه نفر مقابلی وجود داره که داره به آدم توجه می‌کنه و آدمو زیر نظر داره، خجالت می‌کشه. من این‌جوری‌ام.

مقدم‌دوست: من فکر می‌کنم انتهای خجالت ترس باشه.

حاتمی: من فکر نمی‌کنم از ترس باشه ...

 

من وقتی به عنوان یک روزنامه‌نگار این مصاحبه (یا به قول و تاکید مقدم‌دوست گپ و گفت) را خواندم دچار حس خیلی بدی شدم. حس کردم «ما روزنامه‌نگارها گاهی آنقدر ارزش خودمان و رسانه‌مان را در مقابل ستاره‌ها پایین می‌آوریم که انگار دست‌ها را بالا داده‌ایم. این گفتگوی طولانی هیچ مسیری را دنبال نمی‌کند و کاملا آشفته و بداهه است. انگار سه نفر را بنشانی و به زور از آنها بخواهی که با هم صحبت کنند. گفتگو پر است از نظرهای غیرقطعی و حرف‌های غیرکارشناسانه و سطحی که گاه از روی بیسوادی بیان شده‌اند؛ مثل جایی که مقدم‌دوست بدون اینکه معنی کلمه نظریه را بداند می‌پرسد: «اصولا نظریه‌ی شما در درباره‌ی خجالت چیه؟»

در این پنج صفحه هیچ نشانی از روزنامه‌نگار، ویراستار و سردبیر نیست. معلوم نیست روزنامه‌نگار در زمان این گفتگو کجا بوده که به این سه نفر مسیر بدهد؟ یا ویراستار و سردبیر مجله بعد از مشاهده متن گفتگو چه ردی از خودشان به جا گذاشته‌اند؟ انگار همه خود را در از پیش مغلوب دانسته‌اند و کنار کشیده‌اندنداندان.

آیا سینماگران عزیز، دوربین و صحنه و میز تدوین را به دست روزنامه‌نگارها می‌سپارند که یکی از بهترین مجله‌های هنری کشور، 5 صفحه خودش را و جلدش و تیتر یکش را به گفتگویی سپرده که خالی از ارزش‌ها و استانداردهای مطبوعاتی است. چرا؟ فقط به این خاطر که نعمت‌الله، مقدم‌دوست و حاتمی ستاره هستند. اینجا همان نقطه‌ای است که من حس می‌کنم ما روزنامه‌نگارها دست‌ها را بالا می‌دهیم.

/ 0 نظر / 19 بازدید