بی پولی؛ با خنده

"بی پولی"، از آن نوع فیلمهایی است که سینمای ایران به شدت محتاجشان است؛فیلمهایی فاخر در ژانر طنز. آخرین ساخته حمید نعمت اله، نشانه های چنین فیلمی را به خوبی دارد؛ حضور هنرپیشگان طراز اول، متن قوی، بازیهای روان، سوژه باورپذیر و اجتماعی و البته از همه اینها مهمتر دوری از لوده گری و لوث بازی.

تکرار و تکرار چنین حوادثی در سینمای ایران می توان ذائقه به ذلت کشیده شدۀ مخاطبان ایرانی را عوض کند. اگر این فیلم در کنار فیلمهایی که با حضور احمد پورمخبر و جواد رضویان و علی صادقی ساخته می شود، قرار داده شود، قدر "بی پولی" خیلی بیشتر دانسته می شود.


***

پس از "سنتوری" و "سوپر استار"، "بی پولی" سومین فیلمی است که زندگی هنرمندان ایرانی را از دورن به تصویر می کشد و ویژگی های جماعت اهل هنر را از دریچه ای دیگر به هواداران ستاره ها نشان می دهد.
بعد از یک نوازنده و یک هنرپیشه، این بار نوبت به یک طراح لباس رسید. باید دید فیلم بعدی به سراغ کدام جرگه از هنرمندان می رود؟

***

بهرام رادان در این فیلم، علیرغم بازی خوب و روانش، نقش قبلی اش در سنتوری را تکرار کرد. هر چه کردیم تا تفاوتی بین این دو نقش پیدا کنیم، نتوانستیم.

***

با همه ارادتی که به لیلا حاتمی دارم و با احترام به نقشهای ماندگاری که در لیلا، ارتفاع پست، کیف انگلیسی و آب و آتش بازی کرده است اما به نظرم بازی او در "بی پولی" اصلا شایسته دریافت سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر نبود. من فکر می کنم نقش آفرینی زنان "درباره الی" به نسبت این بازی لیلا حاتمی، خیلی هنری تر و شایسته تر بود.

***

پس از دیدن بی پولی، یک حسرت به دل من نشست. چرا بازی بابک حمیدیان در این فیلم جدی گرفته نشد؟ چرا از او نامی در میان نامزدهای جشنواره فیلم فجر نبود؟ بعد از دیدن بازی متفاوت و هنرمندانه حمیدیان در بی پولی، تصمیم گرفتم تمام فیلمهای قبلی او را ببینم؛ قدمگاه را دیدم، باید خاک آشنا، ریسمان باز، خدا نزدیک است، سه زن، یک بوس کوچولو، طبل بزرگ زیر پای چپ و مزرعه پدری را ببینم.

/ 0 نظر / 6 بازدید