اخبار جالب، جذاب، امیدوارکننده و شیرینی از شیراز و دانشگاه بزرگ این شهر می آید؛ دانشجویان دست به اعتصاب و تحصن بزرگی زده اند و رئیس این دانشگاه را فراری داده اند و حالا نشسته اند و با جدیت خواستار استعفای وی هستند.
اعتراضهای منسجم، هماهنگ و پیگیر دانشجویان دانشگاه شیراز در شرایطی که جریان دانشجویی دچار رکود و رخوت شدیدی شده است، مایه امیدواری است. طی چند سال گذشته هیچ حرکت تا این حد مصمم و هدفمندی در دانشگاه های ایران صورت نگرفته است. با نگاهی به عمده ترین اعتراضهای چند سال اخیر پی می بریم که این اعتراضها عمدتا یا خیلی شور بوده اند و یا خیلی بی نمک. برخی اعتراضهای منسجم نیز به دلیل لحظه ای بودن، فاقد تاثیرگذاری اجتماعی بر دانشگاه ها بودند. به عنوان مثال برخورد دانشجویان دانشگاه تهران با آیت الله عمیدزنجانی، در روز معارفه اش بسیار وقیحانه بود؛ هرچند که در آن روز دانشجویان حق اعتراض داشتند اما هل دادن یک استاد دانشگاه به این بهانه که وی طی حکمی از سوی وزیر علوم به ریاست دانشگاه انتخاب شده است، اصلا در شان جریان دانشجویی نیست. اعتراض سال گذشته دانشجویان دانشگاه امیرکبیر به رئیس جمهور نیز به دلیل کوتاه مدت بودن آن، نتوانست تاثیرگذار باشد و تنها فضا را برای حرکتهای دانشجویی تنگ تر کرد.
اما اعتراض دانشجویان دانشگاه شیراز سه ویژگی عمده داشته است:
1- اعتراضها 4 روز پیاپی ادامه داشته است و عوامل غیردانشجو (اعم از مدیران دانشگاه و مدیران شهر و استان) نتوانسته اند، این جریان با وعده و وعید اعتراضها را پایان دهند.
2- اعتراضها کاملا صنفی است و خواسته های دانشجویان از هر نظر گاه سیاسی، پذیرفتنی است. در میان اعتراضهای دانشجویان، اهداف و خواسته های نزدیک به هیچ کدام از جناح های سیاسی دیده نمی شود و همین امر سلامت و تداوم اعتراضها را تضمین می کند.
3- به نظر می آید دانشجویان با هدف تخلیه هیجانات دوران جوانی دست به اعتراض نزده اند و قصد هم ندارند کوتاه بیایند چراکه تجربه های قبلی به دانشجویان ثابت کرده است که نباید به قولهای رئیس دانشگاه دل خوش کنند. آنها بهار امسال نیز دست به اعتراضهای گسترده ای زدند که در نهایت رئیس دانشگاه مجبور شد ضمن عقب نشینی از مواضعش، از دانشجویان عذرخواهی کند. اما در عمل اتفاق خاصی نیافتاد و دانشجویان امروز می بینند که هنوز آش همان آش است و کاسه همان کاسه.
در صورتیکه دانشجویان بر خواسته های خود پافشاری کنند و موفق شوند رئیس دانشگاه را به هر نحوی از میز ریاست جدا کنند، حرکت دانشجویان دانشگاه شیراز به نقطه عطفی در جنبش دانشجویی تبدیل می شود.  آنها به سایر دانشجویان کشور نشان می دهند که در این دوره نیز می توان با اتحاد و انسجام در مقابل فشارهای محدودکننده مقاومت کرد و به نتیجه رسید. موفق شدن دانشجویان دانشگاه شیراز روح دوباره ای در کالبد سرد شده جریان دانشجویی می دهد.
از سوی دیگر استعفا دادن و یا برکنار شدن دکتر محمدهادی صادقی، ضربه سختی به جریان سیاسی حاکم می زند. چراکه دکتر صادقی فردی به شدت همسو با دولت نهم است. البته دکتر صادقی در برخی مواضع خود حتی از دولت نهم و شورای نگهبان هم جلوتر است. او با حفظ سمت ریاست دانشگاه شیراز، مسئولیت سخنگویی هیات نظارت بر انتخابات استان فارس را نیز برعهده داشت و مدام از اقدامهای این هیات در ردصلاحیت تعداد بسیار زیادی از داوطلبان دفاع می کرد. جالب اینکه این هیات در مرحله اول بررسی صلاحیت داوطلبان 108 نفر را ردصلاحیت کردند اما در مرحله دوم شورای نگهبان صلاحیت 98 نفر آنها را تایید کرد. این حجم از رد صلاحیت نشان می دهد هیات نظارت استان فارس که دکتر صادقی یکی از تاثیرگذارترین اعضای آن است، تا چه حد از دولت و شورای نگهبان سخت گیر تو بوده است.
اگر دکتر صادقی برکنار شود، قدرت این جریان سیاسی در استان فارس و شهر شیراز تا حد بسیار زیادی کم می شود.
البته دکتر صادقی قبل از رسیدن به میز ریاست دانشگاه شیراز، رئیس دانشکده حقوق این دانشگاه بود و به همراه تعدادی از استادان همفکر خود یک حلقه غیررسمی اما تاثیرگذار را تشکیل داده بود. این حلقه در میان اعضای هیات علمی دانشگاه شیراز بسیار مشهور است و استادان این دانشگاه خاطرات تلخ زیادی از تصمیمات این گروه دارند.
در مدت ریاست دکتر صادقی جریانهای دانشجویی منتقد دولت به کلی محدود شده بودند و در مقابل دانشجویان نزدیک به یک طیف خاص قدرت را در دانشگاه قبضه کرده بودند.
باید صبر کرد و دید که آیا مقامات وزارت علوم و مدیران استان فارس در مقابل خواسته دانشجویان نخبه دانشگاه شیراز کوتاه می آیند؟ هر چند آنها می دانند برکنار شدن رئیس دانشگاه شیراز، شاید موج اعتراضهای این دانشگاه را بخواباند اما زمینه را برای برخواستن دیگر "موجهای امیدوارشده" در سایر دانشگاه ها فراهم می کند.
آیا دانشجویان دانشگاه شیراز به خواسته های صنفی خود می رسند؟ و آیا جنبش اعتراضی آنها به سایر دانشگاه های کشور سرایت می کند؟
 

برای گزارش رویارویی قبلی رئیس دانشگاه شیراز با دانشجویان در اردیبهشت ماه ۸۶ اینجا را کلیک کنید.